น้ำคือชีวิต ไม่มีจุดเริ่มต้น ไม่มีจุดสิ้นสุด

เวลาเป็นของมีค่า..โชคดีที่เป็นมะเร็งสมอง..น้ำคือชีวิต ไม่มีจุดเริ่มต้น ไม่มีจุดสิ้นสุด

กระชากออกจากฝันตอนตีห้า....

หลังจากหมาขี้เรื้อน สตอรี่จบลงได้สองสามวัน แมลงแทบจะไม่ได้นอนช่วงกลางคืนเลย เพราะไม่เพียงแต่คุ้มเทฉี่ออกจากกระป๋องตอนกลางคืนใส่ที่นอน ทำให้ต้องลุกขึ้นมาทำความสะอาดแล้ว ยังตื่นมาพูดอะไรที่ตามมาจากความฝันของเขาเอง ส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับการฉี่ ทำให้เขาไม่สามารถฉี่ลงกระป๋องได้ ต้องช่วยเหลือทุกครั้งไป ถ้าคุ้มฉี่ห้าครั้ง แมลงต้องตื่นห้าครั้ง มีบางวันแปดครั้ง ..หมายความว่าไม่ได้นอนเลย ..แต่คุ้มสามารถฉี่ทั้งๆที่หลับได้ โดยแมลงต้องเป็นคนจัดการ



นอนกลาง วัน เป็น World Champion มุมนี้ถ่ายจากห้องนอนแขก แมลงเอาผ้าต่อไปวางทีละชิ้นจนเกือบเต็มเตียงเพราะไม่มีใครมาพัก มองไปเห็นคุ้มหลับ มีป๋องฉี่สามทหารเสือรออยู่เสมอ ฮิฮิ

ลองดูว่าคุ้มทำอะไรในแต่ละวัน ในสัปดาห์ที่ผ่านมานี้

6.00 ตื่น กินผลไม้สองจาน น้ำผลไม้ปั่นสองแก้ว
7.30 นอน
9.00 ตื่น กินขนมปังดำสองแผ่น น้ำเต้าหู้และกาแฟหนึ่งแก้ว
10.30 นอน
12.00 ตื่น กินพาสต้า หรือข้าวกับแกงจืดผัก
13.00 นอน
14.00 ตื่น กินผลไม้สี่อย่างหนึ่งจาน
15.00 ว่ายน้ำ หนึ่งชั่วโมง
16.30 นอน
18.00 ตื่น กินอาหารเย็น เป็นสลัดหรือซุปผัก
21.00 นอน

ตี ห้าวันศุกร์ ..คุ้มส่งเสียงเรียก ..สงสัยว่าจะชัก..ดูดิ นิ้วกระตุกๆ ..เท่านั้นแหละ แมลงดีดตัวออกจากความหลับ หยิบยาฉุกเฉินFresium ใส่ปากคุ้ม น้ำตาม ทันที..โทรไปบอกเอ๋ให้แจ้งรถพยาบาลมาด่วน(แมลงบอกเอ๋ให้จัดการ เรื่องบอกทาง บอกอาการ จะได้เอาเวลามาตามดูคุ้ม)

ทั้งแขนและขาสอง ข้างกระตุกไม่หยุด แขนงอเข้าหาตัว ปากและหน้าตาไปหมด แย่ละสิ..เดี๋ยวกัดลิ้น เอาผ้าใส่ปาก คุ้มพูดฟังไม่รู้เรื่องเลย ว่า ไม่กัด ไม่ต้องทำ ..เขายังมีสติดีอยู่ตลอด ขอน้ำอีก แมลงว่าเอายาอีกเม็ดนะ เพราะดูท่าจะไม่หยุดง่ายๆ ..พอใส่ยาเม็ดที่สองตามไป พักนึง อาการกระตุกหยุด ได้ยินเสียงดัง "คร่อก"

อ้าว..เฮ้ย..ยังหายใจอยู่หรือปล่าว รีบเอาหูแนบหน้าอกคุ้ม..ยังหายใจ สักพักได้ยินเสียง คร่อก ฟี้..เง่อออ.. หลับไปแล้ว รวมเวลาที่เกิดเหตุ ห้านาที

พอคุ้มหลับ แมลงจัดแขนขาให้เขาได้นอนในท่าที่สบาย กระโดดเข้าห้องน้ำ วิ่งผ่านน้ำแต่งตัว เก็บของใช้ที่จำเป็น รอรถพยาบาลมารับ เจ้าหน้าที่มากันครบทีม รวมห้าคน เปล อุปกรณ์ช่วยชีวิต ออกซิเจน(ตอนนั้นวัดได้เก้าสิบ ต่ำมากๆ) เปลขนพาขึ้นรถไป
เอ๋ไปรออยู่ที่ห้องฉุกเฉินก่อนหน้าแล้ว แมลงขับรถตามหลังรถพยาบาลไปโรงพยาบาลก. ในหัวหิน

พอ ถึงโรงพยาบาลก็รู้ว่าปลอดภัย อยู่ในมือหมอ เขาลิงก์กันกับคุณหมอส. จากผลเลือด เขาจัดการเพิ่มยาสตีรอยด์ให้น้ำเกลือ คุ้มว่าชักคราวนี้ ไม่เจ็บแขนขาเหมือนคราวก่อน คุณหมอบอกว่าเป็นเพราะเรากินยาฉุกเฉินทันเวลานั่นเอง

มีคนถามแมลงว่า ตกใจไหม ..ก็เลยทบทวนดูใจตอนนั้น ..ไม่ตกใจ แต่กลัวว่าตัวเองจะทำไม่ถูกต้อง ไม่ครบเครื่อง จะได้ผลลัพธ์ตรงข้าม ..แต่ผ่านมาได้ ก็แสดงว่าทำถูกแล้ว คุณหมอที่โรงพยาบาลยืนยัน..

เรานอนค้างที่โรงพยาบาลกันคืนนึง ในโรงพยาบาลก็แทบไม่ได้นอน เหตุการณ์เหมือนคืนก่อนๆ อาหารและน้ำก็ไม่ยอมจะกิน มีพวกสาวๆที่โรงงานมาช่วยป้อน ช่วยได้นิดหน่อย พอไม่กิน มันก็ไม่มีอะไรจะอึ เดือดร้อนล่ะสิ..กว่าจะออกจากโรงพยาบาลก็บ่ายจัดๆ ถึงบ้านบ่ายสาม เพลียสุดๆ

พอถึงบ้านเพื่อนมาเยี่ยมทำซุปมาให้กินคนละกระป๋อง ก็เลยทุ่นแรงทำอาหารเย็น หลับกันตั้งแต่ยังไม่สองทุ่ม ตื่นหกโมงตามปกติ..
แบบนี้ไม่เรียกเหนื่อยแล้ว..เข้าข่ายเพลียย..

6 กรกฎาคม


เด็กล้างรถ เรียนรู้อิทัปปัจจยตาจากช่างซ่อมรถ....

วัน ท่ี่ 12 กรกฎาคมนี้จะครบเจ็ดเดือนที่เราร่วมเดินทางแบบผจญภัยกับรถปะผุไปกับคุ้ม คนขับรถใจร้อนนี้ มีคุณหมอหลายท่านช่วยเป็นช่างซ่อม และหัวหน้าช่างใหญ่คือคุณหมอส.
แมลงได้เรียนรู้หลายอย่างทั้งการดูแลร่างกายและจิตใจ ทั้งของตนเองและของคุ้ม
โดย เฉพาะของคุ้ม แมลงทำหน้าที่เด็กรถ ถ้าเรียกแบบแม่มดเอ็กซ์เขาเรียก"แอ๊ดรถ" สะกดอย่างนี้ถูกหรือปล่าว ไม่แน่ใจ ไม่เคยเห็นเขาเขียนกันที่ไหน สงสัยเป็นคำที่แม่แต่งเอง ต้องคอยหมั่นสังเกตดูเสียงเครื่องยนต์ ความสะอาด น้ำมันเชื้อเพลิง ต่างๆ
วันก่อนตอนที่เกิดอาการชักต้องพากันหอบเข้าไปนอน โรงพยาบาลนั้น เราติดตามผลการตรวจเลือดอย่างใกล้ชิด และสังเกตดูจากสภาพการณ์ของวันก่อนที่จะเกิดเหตุ



กินยาเยอะซะขนาดนี้ ต้องพยายามดื่มน้ำมากๆ

วัน พฤหัสที่ 30 เราไปกทม.กันตั้งแต่แปดโมงครึ่ง กลับกันเกือบห้าโมงเย็น คุ้มมีนัดหมอฟันที่คลีนิคในอาคารธนิยะ สีลม คืนนั้น กินกันแต่ผลไม้ กินยาแล้วเข้านอนกันแต่หัวค่ำ ตื่นมาตีห้าของวันที่ 1 ก็เกิดเรื่อง
อาจกล่าว ได้ว่าวันพฤหัสเป็นวันที่เหนื่อยมากๆวันหนึ่ง แมลงยังดีกว่าเพราะกินอาหารกลางวันได้ดี แต่คุ้มกินปลาตัวเดียวแบบกินไม่หมด ข้าว อะไรๆก็ไม่กิน กินสลัดเต้าหู้ไปสามคำ ตอนเช้า ไม่มีน้ำผลไม้สองแก้ว ..นับว่ากินน้อย ใช้แรงมาก ไม่ได้พักผ่อน..



ตะกร้าใบนี้มีเพื่อนใส่ผลไม้มาเยี่ยมตอนพักในโรงพยาบาล เจ้าตัวจำได้ไหมน๊า แมลงเอามาทำล่วมยา ขนาดพอดีเป๊ะ

เราให้ข้อมูลหมอ เพื่อให้เขาวินิจฉัย มีรายละเอียดมากกว่านั้นอีก..

หลัง จากไปหาหมอวันที่ 25 ที่เกิดเรื่องหมาขี้เรื้อน คุ้มได้รับยากันซึมเศร้าเพื่อปรับชีวเคมีในสมองชื่อยา Lexapro วันละ 1 เม็ดหลังอาหารเช้า ยานี้จะมีผลเมื่อดูดซึมเข้าร่างกายระยะหนึ่งแล้ว ..จริงๆด้วยพอเจ็ดวันผ่านไป เริ่มทำตลกปัญญาอ่อนได้แต่ผลที่ตามมาคือมันไปทำให้ไตทำงานแบบเอ๋อๆ คือกวาดโซเดียมออกไปหมดเลย
Dexamethasone ที่ก่อนหน้านี้ จะได้รับวันละเม็ด เหลือ 1 เม็ดวันเว้นวัน ผลคือสตีรอยด์ที่ลดลงทำให้ร่างกายอ่อนแรง และกินอาหารได้น้อยลง
Depakine สำหรับป้องกันอาการชัก 2000 มก.มื้อละ 1000 มก. วันละ 2 มื้อ ถูกปรับเป็น 1800 มก. ม้ือละ 600 มก.วันละ 3 มื้อ ตามขนาดยาที่เราได้มาจากเยอรมันที่มีแต่แบบ 300มก. ในขณะที่ในเมืองไทยทีเขาขายกันมีแต่ 500 มก.(ยานี้ถ้าซื้อร้านขายยาเจ้าประจำถูกกว่าซื้อจากโรงพยาบาลป๋องละ 360 บาท แม่เจ้า! ซื้อข้างนอกเหมือนซื้อหนึ่งแถมหนึ่งเลยนั่น) ผลคือ ระดับ Depakine(Vakproic Acid) ลดวูบเหลือ 20.8 จากค่ามาตรฐาน 50-100 ภายในอาทิตย์เดียวเลยหรือนี่ ..



นี่ไงยากันชัก แบบที่ขายในเยอรมัน กับแบบที่ขายในเมืองไทย ยานี้ต้องกินกันตลอดชีวิต

แม้ ว่ายากันซึมเศร้านั่นจะมีผลทำให้ไตเอ๋อ กวาดโซเดียมทิ้งไปหมด แต่พิจารณาผลด้านบวกที่ทำให้สดชื่นขึ้น หมอว่าให้sodiumNacl วันละสามมื้อ เพื่อชดเชยโซเดียมที่เสียไป
และให้ปรับDexamethasone เป็นวันละสองเม็ด เช้าเย็น
ปรับ Depakine สำหรับป้องกันอาการชัก ให้ใช้ปริมาณเท่าเดิม 2000 มก.มื้อละ 1000 มก. วันละ 2 มื้อ..



ยา กันซึมเศร้า Lexapro ต้องกินหลังอาหารเช้า กินก่อนนอนไม่ได้ เดี๋ยวครึกครื้น ไม่เป็นอันนอน ขนาดไม่ได้กินก็บังเล่นกลกระป๋องฉี่แทบทู๊กคืน ฮี่ๆ ส่วน Cardura ยาความดันฉี่ ให้สามารถกักเก็บฉี่ได้ เหมือนคนปกติ ไม่ใช่พอคิดจะฉี่ ก็ปรู๊ดเลย กินก่อนนอน เป็นยาที่เพิ่งปรับใหม่สดในสองเดือนนี้

ก่อน หน้านี้ ยาที่หมอกำหนดให้คุ้มกินแต่ละวันๆ (หลายรายการ) แมลงจะมีโพย ไว้เปิดดูตอนจัดยา แต่เดี๋ยวนี้ไม่ต้องแล้ว พูดกลางอากาศ ถกกันกับหมอได้ เพราะมันเข้าเส้นแล้ว ว่าเพิ่มอะไร ลดอะไร วันไหน อย่างไร พอหมอที่เป็นนายช่างใหญ่บอกมาว่ายังไง เด็กแอ๊ดรถจัดให้ทันที และจะไม่ยอมปรับเปลี่ยนอะไรเองเป็นอันขาด ..มันละเอียดอ่อนมาก ถ้าเราไม่รู้มั่วเอาเอง อันตรายมากทีเดียว

แต่..โม้ซะมาก วันนี้พลาด เอ๊ะขวด Depakine มันมายิ้มอยู่คู่กับโซเดียมหลังมื้อเที่ยงได้ไง รีบไปเปิดไดอารี่ ดูบันทึกวันที่เริ่มปรับเปลี่ยนยา นับเม็ดยาในชวด เอ๊ะมันหายไปไหนสองเม็ด ใช่แล้วเอายา Depakine ไปให้กินตอนมื้อเที่ยงด้วย แย่ละสิ ทำไงดี ถ้าให้อีกมื้อเย็นก็จะมากเกินไป ถ้าไม่ให้ ช่วงจากเที่ยงไปถึงพรุ่งนี้เช้ามันจะยาวเกินไป หากปริมาณยาในเลือด ไม่พอ เดี๋ยวลมชัก..
เมล์ไปปรึกษาหมอด่วน.. เอาข้อความให้ดูเป็นตัวอย่าง คุณหมอตอบมาให้ทันที

เรียนคุณหมอส.
เรียนปรึกษาเรื่องด่วนเกี่ยวกับยาDepakine
วันนี้ ให้ยา ผิดไปหนึ่งมื้อ กล่าวคือต้องเป็นมื้อละ 1000 mg เช้า เย็น
แต่ไปให้เป็นเช้าเที่ยง ..วันนึงต้องได้แค่ 2000 mg แล้วมื้อเย็นนี้ เราควรจะทำอย่างไรดี งดไปเลย หรือจะให้เท่าไหร่ดีจึงจะปลอดภัยคะ
ขอโทษคุณหมอจริงๆ ที่ต้องรบกวน เพราะความผิดพลาดจากความเคยชินที่เรากลับมาปรับยาสามมื้อเป็นสองมื้อ
ขอบคุณมากนะคะ


You don't need to give additional dose this evening. Just resume 1000 mg AM and PM tomorrow.
This should be okay.
S

เรื่ือง นี้ มันเป็นเรื่องของเหตุปัจจัย ไม่ได้เป็นหมอ ไม่ได้เรียนมา ไม่รู้เหตุปัจจัยลึกซึ้ง แต่ได้ฟังความเห็นของหมอ เป็นเหตุเป็นผล ทุกอย่างมีที่มาที่ไป ไม่ได้เชื่อเอาลอยๆ เพราะใครบางคนบอกว่านี่เป็นยาดี ก็กินตามกันไป เชื่อโดยไม่มีหลักฐานรองรับ ยาทุกชนิดน่าจะมีทั้งโทษและคุณ และร่างกายของแต่ละคนตอบสนองกับยาไม่เหมือนกัน แม้จะเป็นยาชนิดเดียวกัน ถ้าไม่ใช่ผู้รู้ผู้มีประสบการณ์ ก็ไม่ควรมั่วเอาเองตามความเชื่อ

ถ้าเป็นไปได้รักษาร่างกายให้ปกติจะได้ไม่ต้องกินยาเป็นอาหารเหมือนที่คุ้มกำลังทำอยู่นี่น่าจะดีกว่าเนอะ



แมลง จัดยาเรียงไว้เป็นกลุ่มแบบนี้ เมื่อเริ่มต้นมื้ออาหาร เพื่อกันตัวเองลืม ก่อน หลัง และก่อนนอน เรียงกันแบบนี้ อันไหนวางใส่แก้วยาไว้แล้ว เป็นอันลงตะกร้า..อ๊าว เห็นไหม หยิบยาหลังอาหารเช้ามาวาง ..มั่วแล้วละตรูู..


--เมื่อสิ่งนี้มี สิ่งนี้ย่อมมี
เพราะความเกิดขึ้นแห่งสิ่งนี้ สิ่งนี้จึงเกิดขึ้น
เมื่อสิ่งนี้ไม่มี สิ่งนี้ย่อมไม่มี
เพราะความดับไปแห่งสิ่งนี้ สิ่งนี้จึงดับไป--

กฎอิทัปปัจจยตา : หัวใจปฏิจจสมุปบาท
พุทธทาสภิกขุ...

10 กรกฎาคม


ทุกนาทีมีค่า มีความหมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่ได้อยู่กับคนสำคัญ...

หลาย คนอาจบ่นต้องการเวลาส่วนตัวชนิดที่ไม่มีใคร มีแต่ตัวเองตามลำพัง แต่แมลงมีความเห็นต่าง ว่าเวลาที่ได้อยู่กับคนสำคัญนั้นเราทำให้เป็นเวลาส่วนตัวได้ด้วยเช่นกัน ..ใครเคยสังเกตบ้างไหม ว่าทำไมเราถึงมีการเรียงลำดับการเกิดของพี่น้อง ทำไมเราถึงเลือกที่จะมาเจอคนคนนี้ และได้ใช้เวลาร่วมกับเขา..
ไม่ว่าจะเป็นพ่อ แม่ พี่ น้อง สามี ภรรยา เพื่อนนักเรียน หรือเพื่อนร่วมงาน

ลูกๆ มาถึงพร้อมกันตั้งแต่วันที่ 12 ลูกชายกลับวันที่ 25 ลูกสาวกลับวันที่ 29 แมลงได้โอกาสปลีกตัวไปจัดการเติมพลังให้ตัวเอง ตัดผม ทำฟัน นวดแผนไทย ไปเย็บผ้า ไปเยี่ยมเพื่อน ไปงานแซยิดคุณยายสุภาพและไปเล่นกับแม่มดเอ๊กซ์ ในขณะเดียวกันก็เป็นการเปิดโอกาสให้คุ้มได้อยู่กับลูกแบบยี่สิบสี่ชั่วโมง ได้ใช้ชีวิตด้วยกันอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ปมของความสัมพันธ์ในครอบครัวควรได้รับการคลี่คลาย แมลงเตรียมคุ้มไว้ว่า ถ้าไม่อยากให้ลูกโตไปแบบเดชไอ้บอด ก็ต้องใช้เวลาทองนี้สอนและตักเตือนลูก เขาเป็นคนฉลาด แต่ไม่เคยได้รับการสั่งสอนชี้แนะ ทำให้ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร..จึงจะได้ใช้ชีวิตและเวลาอย่างคุ้มค่า

พี่ หญิงใหญ่มาตั้งแต่วันที่ 11 นอนค้างสองคืน ออกเดินทางไปบ้านปากเกร็ดกันตั้งแต่วันที่ 13 แวะเที่ยวดูสวนผึ้ง ที่ราชบุรีด้วย อากาศดีมากๆ กว่าจะถึงบ้านก็ค่ำทีเดียว
พอถึงบ้านเจอยาย มดเอ๊กซ์เดินลากขา พี่น้องปรึกษากันว่าจะทำยังไงดี เขาเป็นอะไร เห็นบ่นปวดข้อเท้าด้วย ก็เลยตกลงกันว่าจะพาไปหาคุณหมอสช.ที่โรงพยาบาลก. เพราะแมลงมีประสบการณ์หมอฝังเข็มสองครั้ง แขนและหลังที่ปวดเพราะช่วยยกคุ้มหายสนิท แต่คิวหมอที่กรุงเทพเต็มเหยียดไปอีกสามสัปดาห์ แมลงปรึกษากับพี่น้องว่าพาแม่ไปหาหมอที่หัวหินดีกว่า จะได้ไปเยี่ยมคุ้มแบบเซอร์ไพร๊ซ์ด้วย..ทุกคนเห็นดีด้วย ชายน้อยเป็นคนขับรถ แมลงกับพี่หญิงใหญ่เป็นนางสนองพระโอษฐ์ พี่หญิงใหญ่ก็จะลองฝังเข็มด้วย..
ตอน แรกแม่ไม่ยอม "ไม่อาวๆๆๆ เดี๋ยวเจอคุ้มแล้วจะร้องไห้ .." แมลงใช้ความเป็นขี้ใหม่หมาหอม โน้มน้าวใจให้ไปเที่ยวหัวหิน พี่หญิงใหญ่โจหดแม่ว่าที่พักฟรีมีเพื่อนเป็นจีเอ็มโรงแรม ..เราไปพักกันในโรงแรมใกล้ๆบ้าน ในที่สุด มดเอ็กซ์ก็ยอมจนได้ เราออกเดินทางกันตอนบ่ายแก่ๆวันพุธ ค้างคืนนึง ระหว่างนั้น แมลงอัดอั้นมากที่จะไม่บอกเรื่องนี้กับคุ้มเวลาโทรศัพท์คุยกัน น้องๆนักกายภาพและคุณหมอสช.ที่โรงพยาบาลก. หัวหิน ก็ไม่บอกคุ้ม
พอคุ้ม เห็นแก๊งค์อดัมส์แฟมิลี่ของเรา ก็ฮากัน ครอบครัวเรายึดทั้งห้องกายภาพบำบัด บรรยากาศครื้นเครงมาก น้องๆบอกว่าอยู่กันนานๆ เล่นกันให้เต็มที่เลย สนุกดี มีเรื่องฮาๆกันที่นี่หลายเรื่อง แต่เล่าออกอากาศไม่ได้ เพราะมีบางคนในครอบครัวอาจบีบคอแมลงตายได้ ฮ่าๆ อยากรู้ต้องเล่าหลังไมค์..

วัน นั้นพี่น้องและแมลงได้แสดงให้ดูเป็นตัวอย่างว่าแม่สำคัญกับชีวิตของเราขนาด ไหน ต้องช่วยกันดูแลเขาให้ดีที่สุดเพราะไม่เพียงแต่เขาให้เราได้มีโอกาสเกิดมา เป็นคนและได้เรียนรู้พัฒนาตน แต่ยามท่ีเราเป็นทารกเป็นเด็กอ่อนแอ ได้เขาปกป้องดูแล ยามเขาอ่อนแอ เราต้องทำหน้าที่อย่างเข้มแข็ง เหมือนที่เขาทำให้กับเรา


เสียดายที่ฉุกละหุกไปหน่อย เลยไม่ได้เก็บรูปถ่ายไว้ดู..เอาเป็นว่าดูรูปถ่ายจากทริปสกลนครแล้วกันเนอะ..



ตอนอยู่ ที่สกล ได้ไปเป็นผู้ช่วยพี่หยอย เป็นวิทยากรอบรมทำผัดไทยและขนมบัวลอยสามสี ก่อนทำวันนึง จะต้องมีการทำแบบทดลองก่อน ปั้นบัวลอยกันสนุกสนานมาก ดูหน้าพี่เขาดิ..เฮ้ย..ตั้งใจหน่อย อย่าทำเป็นเล่น



ไม่ ใช่น่ากินอย่างเดียว อร่อยด้วย เราใส่มะพร้าวอ่อนลงไปทำให้หวานมันยิ่งขึ้น ได้ความรู้ว่าเวลาปั้นเผือกและฟักทอง เนื้อบัวลอยจะแตกต่างจากบัวลอยน้ำใบเตยมาก พูดง่ายๆว่าอร่อยกว่า เพราะเนื้อเผือกและฟักทองนี่เอง



วัน อบรม แมลงทำหน้าที่ผู้สาธิตขณะที่พี่หยอยทำหน้าที่ผู้บรรยาย สนุกสนานโกลาหล เพราะผู้อบรมมีจำนวนมาก ได้อิ่มอร่อยกันถ้วนหน้า ลองจินตนาการตอนขนมสุกใหม่ๆ ใครๆก็อยากจะเอาช้อนจ้วงกินให้ได้ ต้องห้ามกันว่าให้รอพร้อมกัน



อีก วันนึงเป็นการทำผัดไทย สนุกอีกเช่นกัน ทำกินกันเองด้วย ใครมาก็เรียกกินกัน ในรูปสาวผมยาวนั่นตอนแรกหน้าตูมเข้ามา พอได้กินผัดไทยก็อารมณ์ดีขึ้นเยอะ

ตอน เช้าปรุงอาหารพื้นบ้านอย่างแกงหน่อไม้ แกงหวาย กินกันสองคนกับแก่นน้อย ตอนกลางวันได้เล่นและกินของฟรี ตกเย็นออกตะเวณหาอาหารอิสานกิน วันนึงฝนตกนักหนา อิ่มข้าวแล้ว ติ๊กพาน้องพลน้องพลอยมาเล่นสนุกกันที่ร้านไอศครีม มีโชว์เด็กอนุบาล ตลกมากๆ ป้าแมลงชมแบบตะลึง..



ตอน แรกนักแสดงอิดออดไม่ยอมขึ้นเวที แต่พอแสดงไปได้หนึ่งชุดต้องขอร้องให้หยุดพอ หนูติดลม ตลกสุดๆ ดูจากรูปคงจะรู้นาว่าคนไหนเป็นนักแสดงตลกให้ป้าแมลงดู



ป้า ว่าแม่หนูไม่ได้ชื่อแม่ติ๊กหรอก ชื่อแม่ตุ๊กกี้ น้องบอกว่า "ป้าอย่าพูดเล่นดิ..น้องโกรธนะ"..เออๆ ขอโทษ ก็หนูทะเล้นซะขนาดนี้ ไม่ให้คิดเพ้อเจ้อไปได้ยังไงกัน



วัน สุดท้ายที่สกลก็มีเมนูสุดพิเศษที่มิ่งทำให้กิน นึกถึงตอนสมัยอยู่บ้านติดกัน มิ่งจะมาเคาะประตูเรียกเอาขนมจีนน้ำเง้ียวมาให้กินเสมอ



คราว นี้กินกันอร่อยพร้อมกับเอาเจ้าแก้มป่องนี่มาให้เล่นด้วย ดีนะที่ได้เล่นกับลูกหลานโดยไม่ต้องรับผิดชอบแบบพ่อแม่น่ะนะ แมลงว่าที่สกลนี่มีเรื่องให้ได้เล่นสนุกทุกวัน แต่ไม่ดีตรงที่ไม่มีรถหวอของโรงพยาบาล มิ่งว่า ก็รถมิ่งไง เอาไซเรนวางบนหลังคาก็ใช้ได้เลย



ทริปสกลเป็นวันที่ 17-21 ได้เล่นเย็บผ้า และไปงานแซยิดคุณยายสุภาพ 22-23 ไปตามนัดคุณหมอส.กับคุ้ม 24 พาคุ้มไปทำฟันที่ธนิยะ 25

วัน ที่ 23 หลังจากกระหืดกระหอบไปเย็บผ้าที่ร้านครูนิกกี้ แมลงได้ไปร่วมงานแซยิดคุณยายสุภาพ ปีนี้อายุแปดสิบ ยังคงแจ่มใสแข็งแรง คุ้มเห็นรูปคุณยายบอกว่า ..โห แปดสิบแล้วไม่มีร้ิวรอยเลย เป็นIdolให้ลูกหลานอย่างแมลงว่าทำอย่างไรจะให้มีชีวิตงามได้อย่างนี้บ้าง
นาที นี้ เราไม่ดูกันว่า ใครเรียนเก่งกว่าใคร ใครหาเงินได้มากกว่าใคร ใครมีตำแหน่งหน้าที่การงานสูงกว่าใคร แต่จะดูกันว่าใครจะใช้ชีวิตที่มีสุขภาพดี แจ่มใสในวัยสูงอายุ ว่ากันว่าการได้มีอายุยืนอย่างสุขภาพแข็งแรงจิตใจแจ่มใส นับเป็นโอกาสที่บุคคลได้รับในฐานะที่ได้เกิดเป็นมนุษย์ได้พัฒนาตนไปสู่ความ เป็นพุทธะ



คุณ ยายอีกคนนึงที่นั่งข้างๆอายุแปดสิบเก้า มีหลานชายเป็นนายสนองพระโอษฐ์ แมลงกับเพื่อนพาคุณยายไปเข้าห้องน้ำ บอกกับคุณยายว่าประตูห้องน้ำโรงแรมนี้มันไม่ freindly กับผู้สูงอายุเลย ถ้าเป็นแมลงอายุขนาดนี้ ไม่มีใครเป็นบริวารคงต้องติดแหงกอยู่ออกมาไม่ได้แน่ๆ คุณยายท่านนี้ยังแข็งแรงรดน้ำต้นไม้ทำสวนอย่างเพลิดเพลิน เสียดายแมลงไม่มีโอกาสได้คุยกับเพื่อนพฤกษาชนต่างรุ่นมากนัก



เพื่อน วัยเยาว์สมัยเรียนมัธยม ได้มีโอกาสพบกันแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เพราะวิถีชีวิตเราเป็นคนละจังหวะ หลายคนมีธุระอื่นมาไม่ได้ ทั้งงานครอบครัวทำให้ชีิวิตของแต่ละคนเป็นไป ..แมลงพยายามจัดการเวลาเต็มที่ วันนั้นนับว่าเป็นวันดีที่แมลงได้มีโอกาสร่วมเป็นพยานในชีวิตงามของคนงาม และเป็นวันที่ได้กำหนดใจให้ดูแลร่างกายให้ดียิ่งขึ้นไปอีก ..เผื่อว่าจะได้มีวันดีๆอย่างนี้บ้าง..ว่าแต่ว่าเพื่อนเราจะแจมด้วยไหมหนอ



วัน ที่จะกลับหัวหิน Phillip ขับรถขามา Rike ขับรถขากลับ ครอบครัวนี้เขาไปพักกันที่อมารี หนึ่งคืน Rikeไม่กล้าอยู่ตามลำพัง กลัวว่าตัวเองจะเอาไม่อยู่ และสารภาพว่า เข้าใจแล้วว่าแมลงต้องรับบทหนักขนาดไหน ..เขาได้รับประสบการณ์ ได้เรียนรู้ด้วยตัวเอง ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุ้มไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ได้รับผิดชอบชีวิตคุ้มยี่สิบสี่ชั่วโมง ทุกเรื่องราวจากการมีปฏิสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้ง ไม่ใช่ผิวเผินว่า การเป็นผู้ป่วยโรคนี้ ไม่ง่ายเลยทั้งกับผู้ป่วยเองและคนดูแล..ชีวเคมีในสมองบวกกับการเคลื่อนย้าย ตัวเองไม่ได้ทำให้ต้องหันกลับมามองชีวิตในแง่มุมใหม่..

แมลงเห็นว่า เธอปรับเปลี่ยนมุมมองต่อชีวิตมากทีเดียว สังเกตได้จากพฤติกรรมที่เปลี่ยนแปลงหลายอย่าง..เหมือนที่ครูอาจารย์บอกไว้ นั่นแล้ว"ความคิดกำหนดพฤติกรรม"
เธอเปิดหัวข้อสนทนามากมายเพื่อจะ"ขอ"รับ การสอนจากแมลง เข้าใจว่าการมาเยือนครั้งหน้า คงเตรียมตัวมาฟังเล็คเชอร์อย่างแน่นอน ..การลด"อัตตา"สำหรับคนที่ไม่เคยฝึกฝนมาก่อน นับว่าเป็นเรื่องยาก ..แต่ไม่ยากเกินกว่าความตั้งใจจริง



วัน พุธไปกินข้าวกลางวันกับพี่ปิ๋วและบิล ..เห็นเธอยิ้มได้ แต่ยังมีระยะห่าง..หวังว่าวันหนึ่งคงเปิดใจรับรู้..ว่าโลกนี้ ไม่ใช่มีแต่"ตัวฉัน"..วันเวลาที่ได้เกิดมาใช้ชีวิตร่วมกันจะได้ถูกใช้ไป อย่างคุ้มค่า

28 กรกฎาคม


ชีวิตมีหนทางเสมอ...

เมื่อ วัยเยาว์ได้ดูหนังเรื่องจูราสสิคพาร์ค ตอนนี้จำอะไรจากหนังไม่ได้เลย นอกจากประโยคนึงที่ติดหูมา ก็คือ"ทุกชีวิตมีหนทางของตัวเองเสมอ"

จริงนะ อย่าไปกังวลมากเลย ถึงเวลา เราก็รู้เองแหละ..
ตอนออก มาจากโรงพยาบาลใหม่ๆ ..ความกลัวและความกังวลมีขนาดใหญ่กว่าเขาหิมาลัยเสียอีก กลัวไปหมดว่าจะทำไม่ได้ อะไรที่ไม่ดีๆจะเกิดขึ้นและจะรับมือไม่ได้ การเคลื่อนย้ายร่างกายคุ้มเป็นเรื่องหนึ่งที่จิตปรุงปรุงแต่งเสียน่ากลัว ใหญ่โต
ต้องมีคนจากโรงงานมาช่วยพาเคลื่อนย้ายคราวละถึงสี่คน!!
ตอนนี้ แมลงคนเดียว ก็ยังทำได้..เพราะอะไรน่ะหรือ..
มนุษย์โชคดีที่คิดเป็น และหาทางออกให้กับปัญหาได้เสมอ ตราบใดที่ยังไม่ยอมแพ้และไม่หยุดหายใจ



บ้าน ที่เราอยู่กัน ไม่มีราวบันได และไม่wheelchair friendly คุ้มติดตั้งอุปกรณ์โรยตัวเหมือนพวกนักไต่เขาเพื่อจะเอาตัวเองลงบันไดไปได้ ทำเสียวุ่นวาย สรุปว่า ไม่ได้ใช้ แต่มาใช้ไหล่ของแมลงแทน
เริ่มจากเอา wheelchair มาจอด ล๊อกล้อให้เรียบร้อย ยกที่วางเท้าสองข้างออก ปรับให้เท้ามีที่สำหรับยืนทั้งสองข้าง เป้ที่หลังแมลง มีป๋องฉี่ ผ้าขนหนู ผ้าLกฮ โทรศัพท์ ยา ทุกอย่างที่ต้องใช้ครบครัน

ain't heavy, he is my husband



ก่อน ที่จะมาช่วยคุ้มออกจาก wheelchair ต้องเอาเป้ไปใส่รถ เปิดประตูรถรอ ล้อรถด้านซ้ายต้องอยู่บนกระเบื้องแผ่นที่สาม(คำนวณspace& motion studyแล้วว่าพอดี) แมลงจะเข้าด้านซ้าย เพราะขาซ้ายของคุ้มอ่อนแรง ขาขวาของแมลงจะช่วยพยุงเขาได้ ให้เอาแขนโอบไหล่ ย่อตัวลงก่อนจะพยุงคุ้มออกจากwheelchair เพื่อกันอาการปวดหลังของตัวเอง



เวลาก้าวลงบันไดให้เอาขาข้างที่อ่อนแรงลง แต่เวลาขึ้นบันได ให้เอาขาข้างดีขึ้น..ดีขึ้นเลวลง จำง่ายๆ
มือ อีกข้างของคุ้มจะจับที่นั่งหน้าบ้าน เลาะมาเรื่องจนถึงเสา..นี้คือนาทีระทึกใจ ต้องร่วมมือกันอย่างดี ทุกจังหวะ และลมหายใจ พลาดไม่ได้ แมลงจะบอกเป็นระยะ ว่าขยับซ้ายขวาแค่ไหน เพราะเราต้องขยับตัวพร้อมกัน แต่ ก่อนตอนแมลงบอกจังหวะการขยับตัวขึ้นลงจากเตียงหรือเข้าห้องน้ำ คุ้มจะโมโหเป็นการใหญ่ว่าเขารู้ไม่ต้องมาบอกตลอดเวลา แต่วันนี้คุ้มเข้าใจว่า เราต้องทำไปพร้อมกัน ต่างคนต่างทำไม่ได้ คุ้มทำโดยเด็กท้ายรถไม่รู้ทิศทางก็ช่วยไม่ได้..เท่านั้นเอง ..อุบัติเหตุแน่นอน!!



เข็มขัด พยุงร่างกายนี่ช่วยได้มาก ทำให้แมลงคุมการเคล่ือนไหวของคุ้มได้ในระดับหนึ่ง พอก้าวลงถึงพื้นล่าง ก็จะพอดีกับระยะเสาและระยะประตูรถที่เปิดรอไว้พอดี



วินาที นี้ แมลงต้องหมุนตัวกลับ และให้คุ้มโอบทั้งตัวแมลงไว้ ในขณะที่แมลงใช้มือยันเสาไว้เพื่อให้ตัวเองยืนได้มั่นคง มือซ้ายคุ้มจะเกาะประตูรถ ในขณะที่แมลงจะค่อยๆเบี่ยงตัวออกให้คุ้มใช้มือขวาเกาะมืจับข้างในรถเพื่อพา ตัวเองเข้าไปในรถได้



ถึง ตอนนี้ จุดลุ้นระทึกผ่านพ้น ประคองตัวคุ้มเข้าไปนั่งในรถได้อย่างปลอดภัย แม้ว่าจะต้องช่วยยกขา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ข้างซ้ายที่สมองควบคุมไม่ได้ ให้ขยับเข้าไปก็ตาม



จาก นั้น ใช้พลังช้างสาร ยกwheelchair เข้าไปเก็บท้ายรถ ในกรณีที่เราไปธุระที่อื่นที่ไม่ใช่โรงพยาบาล..ถ้าไปโรงพยาบาลก็ประหยัดแรง ได้หน่อยนึงเพราะเขามีwheelchairบริการ



นี่ไงเล่า...ชีวิตมีหนทางเสมอ...

31 กรกฎาคม


โปรโมทงานกายภาพบำบัดของโรงพยาบาลก.ที่หัวหิน....

เมื่อ ตื่นนอนราวหกโมงเช้า กินอาหารเช้าสองมื้อคือมื้อผลไม้กับมื้อแป้งและเครื่องดื่ม ขับถ่ายอาบน้ำแล้ว คุ้มไปทำกายภาพบำบัดที่โรงพยาบาลก.ที่หัวหินทุกวันจันทร์ พุธและศุกร์เวลาสิบโมงเช้าทุกสัปดาห์ วันที่เหลือไม่ได้ไป จะไปว่ายน้ำตอนบ่ายสาม
หลังจากเริ่มทำใหม่ไปได้ประมาณหนึ่งเดือน(หลัง จากหยุดสนิท ไม่ยอมทำอะไรเลยตั้งแต่ปลายเดือนเมษายน ถึงมิถุนายน) เห็นความคืบหน้าว่า กล้ามเนื้อขาขยับเวลาปั่นจักรยาน และหัวเข่าไม่ปัดจนต้องใช้เข็มขัดล๊อกไว้อีกต่อไป แต่ยังเห็นได้ชัดว่า คุ้มมีแรง แต่ไม่ทน และไม่อยากจะออกกำลังเท่าไหร่



ทีม งานก็ช่วยกันเชียร์เต็มที่ ให้คุ้มมีกำลังใจ แมลงกับน้องบิ๊กและคุณหมอสช.ก็คุยกันตลอด(คุยลับหลัง) เพราะเวลาอยู่บ้านแล้วคุ้มไม่ค่อยยอมทำเหมือนเมื่อก่อน ทำให้การฟื้นตัวไม่ดีเท่าที่ควร อยากเดินด้วยไม้เท้า แต่ไม่ออกกำลัง ขาก็ไม่แข็งแรงพอ แมลงไม่ยอมเสี่ยงพาเดินแน่นอน หากคุณหมอและนักกายภาพบำบัดไม่รับรองว่าเดินได้



ถ้าขาซ้ายมันโง่นัก เราก็บริหารขาขวากับแขนอีกสองข้างให้แข็งแรงเพื่อช่วยขาซ้ายก็ได้นี่นา..จริงไหม
น้องๆ นักกายภาพก็ช่วยสอนท่ากายบริหารให้แมลงเพื่อช่วยกล้ามเนื้อหลังและแขนและ ไหล่ซ้ายไม่ให้เสียหายจากการช่วยพยุงน้ำหนัก 80 กก.ของคุ้ม ช่วยทั้งคนไข้และผู้ดูแล ขอบคุณมา ณ ที่นี้
เห็นคุณหมอและน้องๆทำงานกัน เข้มแข็ง ก็คิดว่าต้องเชียร์เต็มที่เหมือนกัน ถ้าโรงพยาบาลไปได้สวย จะได้เป็นที่พึ่งเวลาต้องเข้ามาใช้บริการซ่อมรถ ไม่ต้องเข้ากรุงเทพ..เหมือนแม่มดเอ๊กซ์ที่มาหาหมอที่หัวหินคราวก่อน และกลับไปทำกายภาพบำบัดตามออร์เดอร์ของหมอที่โรงพยาบาลใกล้บ้าน ดีขึ้นเป็นลำดับ คิดถึงหมอจะไปหาที่กทม.เพื่อประเมินผลจากกายภาพบำบัดตามออร์เดอร์คราวก่อน ในวันฝนตกหนัก ต้องยกเลิกนัดเพราะขับรถออกจากบ้านไปหนึ่งชม. ยังอยู่ที่ห้าแยกปากเกร็ด





งานบริการ ที่เปิดใหม่ ทุกอย่างยังไม่ลงตัว คนยังไม่รู้จัก..ต้องเหนื่อยกันมากหน่อย ใครมีปัญหาต้องใช้บริการกายภาพบำบัด โปรดนึกถึงโรงพยาบาลก. หัวหิน ..มีฝังเข็มแบบชะงัดมากแมลงเจอเข็มของคุณหมอสช.ไปสองครั้ง(ทำไม่ต้องสอง ครั้งน่ะเหรอ คุณหมอว่ากลัวแมลงรับไม่ไหว) ..ไม่เจ็บและเห็นผล หมดไปสองพันหน่อยๆ ไม่ต้องไปนวดที่วัดโพธิ..ไม่ต้องรอจนปวดมากแล้วค่อยไปจัดการ

10 สิงหาคม


ของฝากจาก Dorothea

เพื่อน มากันตั้งแต่วันที่ 24 สิงหาคม และจะอยู่กับเราจนถึงวันที่ 8 กันยายน พากันคุยเล่นสนุก เที่ยวหาอาหารไทยกินจนพอใจ อย่างที่เคยทำ
ตอนลงจากรถ แกะกระเป๋ารื้อของฝาก สนุกสนานมาก คุณหมอส.ว่าให้หา 4 wheeled walker มาเพื่อเป็นเครื่องมือช่วยหัดเดิน คุ้มโทรไปสั่งก่อนที่เพื่อนจะมาได้หกวัน หมอSnowgooseของเราเขียนใบสั่งให้ ไปเอาจากร้าน ประกันจ่าย ไม่ต้องเสียเงิน ลองค้นดูในเน็ตที่ขายในเมืองไทยแบบนำเข้าจากอเมริกาตกสองหมื่นบาท เจ้านี่มันเขียนที่ตัวว่า rollator ไม่รู้มันต่างกันยังไง ก็เห็นหน้าตาเหมือนกันเด๊ะ พรุ่งนี้ไปกายภาพบำบัด จะถามหมอดู



คุณ หมอสช.ว่า มันมีล้อใหญ่สี่ล้อแข็งแรง มีเบรคมือ และมีที่นั่งเวลาเหนื่อยด้วย แมลงเคยเห็นป้าเพื่อนแม่มดเอ๊กซ์ใช้หัดเดินดูคล่องตัวดี แต่ปัญหาครือว่าคุณคุ้มนี่เธอจะยอมเดินหรือปล่าว มีสมบัติเต็มบ้าน แต่ไม่ได้ใช้ คล้ายๆกับคนอยากรู้ศัพท์มากๆ ซื้อดิคชันนารีมาแต่ไม่เคยเปิด แบบนั้น

ข้าวของ อาหารการกินก็ขนมาเต็ม ..ที่อยู๋ในตะกร้านี่แค่ส่วนเดียวของทั้งหมด แต่เป็นส่วนนึงที่ต้องใช้เวลากินนานมากกว่าจะหมด



มูส ลี่และผลไม้แห้ง คงเป็นอาหารเช้าที่เราจะต้องกินกันทุกวันต่อจากนี้ไป อย่างน้อยสี่เดือน โชคดีที่คุ้มว่าง่ายเรื่องกิน..เพราะมันเห็นผลชัดเจนว่าเกล็ดเลือดยังคง คุณภาพดี น้องข้างบ้านที่สามีเขาเป็นมะเร็งเหมือนกัน เกล็ดเลือดต่ำมาก พอเอาสูตรอาหารของหมออู๋และรายการที่แมลงมีไปลองทำกิน ผลเลือดดีขึ้น ช่วยยืนยันได้อีกคน ว่าอาหารที่กินมีผลต่อสภาวะภายใน
..เลือกน้ำมันเชื้อเพลิงดีๆ



ตอน แรกคิดว่าจะมาหัดทำอาหารเปลี่ยนรสชาติกับเพื่อน เพราะเขาเป็นแม่ครัว แต่พอเห็นภาระกิจในแต่ละวันของแมลง ก็รู้ว่าเราไม่มีแรงจะมาเล่นแล้ว เลยเปลี่ยนใจหาหนังสือสูตรอาหารมาให้แทน ..มีหลายสูตรที่น่าลองทำ แต่มีบางสูตรในหนังสือที่ได้เคยทำเองแล้ว เพื่อนว่าเลือกเป็นภาษาอังกฤษแมลงจะได้อ่านเองได้ ไม่ลำบากนัก

มีเมล็ดพันธ์ุผักมาเพิ่มให้อีก เอาไว้ปลูกตอนหมดฝน หน้าหนาวนี้แหละ



ชอบอันนี้ ผีเด็กเข้าสิง เก็บกระดาษทิชชูลายนี้ไว้เล่นทำเดคูพาจ..แม้จะไม่เห็นว่าจะเป็นไปได้ แต่ขอเก็บไว้ก่อน เผื่อมีโอกาส

25 สิงหาคม

อยู่ดึก รอเวลาคีโมของคุ้ม ที่ตอนนี้หลับคร่อกสบายไปแล้ว ..ได้โอกาสอัพบล๊อกนิดนึง ก่อนที่จะไม่มีโอกาสอีกหลายวัน ..
การยอมรับความจริงกับการตอบสนอง...

หลาย คนที่มาแวะเยี่ยมเยียน เห็นคุ้มแค่ป๊อบแป๊บ คุยจ๋อยๆ ก็เข้าใจว่าคุ้มเป็นปกติดี แต่อาการของโรคนั้นหนาคือความอ่อนเพลีย และไม่ทนกับการนั่งหลังตรงอยู่นานๆ อย่าพูดถึงการออกกำลังกายหรือการตระเวณเที่ยวนอกบ้านเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ เลย

แค่ออกไปนอกบ้านเกินสามชั่วโมง ก็คอพับแล้ว..จะเข้าห้องน้ำนอกบ้านก็ทุลักทุเล เพราะส่วนใหญ่จะไม่ wheelchair friendly เคยมีครั้งนึง ต้องเข้าห้องน้ำที่ร้านอาหารในโรงแรมสายลม กางเกงคุ้มเกี่ยวกับรูลูกบิดประตู จากเอวถึงเป้ากางเกงเลยเชียว ..ได้ขำกันว่าคุ้มโชว์ full moon

เพื่อนก็เช่นกัน ห้าวันแรกที่มาถึงบ้าน Peter ป่วนสุดๆ ด้วยลีลาแบบแหย่และกวนคุ้มตลอดเวลา นายคุ้มก็พร้อมจะปรี๊ด แมลงต้องใช้พลังงานหมดไปกับการปรับอารมณ์เขา ให้เข้าใจสถานการณ์ และมีมุมมองใหม่ เพื่อข้ามพ้นจากการถูกเพื่อนปั่นเล่น พอใจนิ่ง เขาก็สบาย เพื่อนกลายเป็นฝ่ายไม่สบาย เพราะตบลูกอะไรมา ก็เด้งกลับตัวเอง



สองชายนั่งพุงป่องถากกันหน้าทีวี ใครจะเพลี่ยงพล้ำเจ็บใจมากกว่ากัน

Dorothea กับแมลงสองคนช่วยกันประคองสถานการณ์ ทำให้เข้าใจชีวิตมากขึ้น ว่าธรรมชาติของเพศชายเป็นอย่างนี้เอง ยามดีกอดคอรักกันเล่นกันสนุก แต่อีกมุมนึงก็แอบหยิกแอบเขกหัวกัน ไม่เหมือนผู้หญิง..ถ้าชีวเคมีและจังหวะเต้นหัวใจตรงกันอย่างเราสองคน ก็จะเข้าใจและร่วมมือกันอย่างดี ไม่มีวันที่จะทำให้อีกฝ่ายนึงเสียใจเป็นอันขาด

เรามองหน้ากัน สะกิดกันตลอด และเธอก็เห็นด้วยกับการที่แมลงถีบ ย้ำ..ใช้ขายาวๆถีบ Peterไปสองหน เพราะมาพูดบลาๆ ป่วนตอนขึ้นลงบันได ที่เราต้องการสมาธิและเคลื่อนไหวร่างกายพร้อมกัน



บาง วันเราออกไปหาอาหารไทยกินนอกบ้าน บางวัน Dorothea ทำกับข้าวฝรั่งให้เรากิน สนุกดีมาก ครัวเลอะเทอะมันแผล่บ แต่เราก็ช่วยกันเก็บกวาด เหนื่อยสุดๆ แต่ก็สนุกดี เวลาที่เราใช้ร่วมกันแบบนี้ มันผ่านเลยไป เก็บใส่กระปุกไว้ก็ไม่ได้เสียด้วย..

แมลงเร่งเย็บผ้าสำหรับสอดรองตัว เพ่ิอจะยกตัวคุ้มแบบที่เขาทำกันในโรงพยาบาล เพราะเขาเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ คนเดียวยกไม่ไหว เพื่อนสองคนช่วยกันทำกับข้าว คราวนี้เร่งมาก ก็เลยถอยจักรออกมาจากซอก ตั้งเย็บไปแบบบูดๆเบี้ยวๆ หาสวยไม่



ดู ตัวอย่างอาหารที่เขาทำให้เรากินกัน สลัดมะเขือเทศโหระพากับมอสซาเรล่าชีส และรีซอตโตเห็ด ที่ชาวเราเรียกว่าข้าวอิตาเลียน หน้าตาเหมือนอ๊วกนั่นแหละ กินครั้งแรกในชีวิต ผะอืดผะอมมากๆ แต่กินไปหลายๆครั้งเข้าก็เริ่มอร่อย อย่างที่ว่า ร่างกายเรานี่หัดได้..



รีซอตโตเห็ด ที่แมลงมีส่วนร่วมนิดนึง..ขูดพาร์มีซานชีส..ชอบทำที่สุดเลยงานนี้ จองตลอด





ชุ่มฉ่ำอร่อยมาก มีสีเหลืองมะม่วงสุก สีขาวชีส สีเขียวโหระพา สีแดงมะเขือเทศและทับทิมอินเดีย น่ากินเนอะ

1 กันยายน


ยิ่งดูรูปถ่ายพวกนี้ ยิ่งเห็นว่าเวลาดีๆ ที่ได้ใช้ร่วมกัน มีค่านักหนา .......








เพื่อนช่วยกันทำอาหารให้กินแบบนี้หลายมื้อ เพราะเห็นคุ้มไม่มีแรงออกไปตะเวณกินอาหารไทยกันเหมือนเคย



พี่ หนวดนี่แสบมาก เห็นมีดด้ามยาวแบบนี้ไหม บ้านเราแม่สอนว่าอย่าเล่นแบบนี้ พลาดไปเสียใจตลอดชีวิต ที่ว่าวันก่อนแปลงกายเป็นหวงเฟยหงใช้ฝ่าเท้าไร้เงาไปน่ะ อย่าได้แปลกใจเลย อีกวันนึงถัดมา พ่นมะเชือเทศใส่หน้าแมลงในร้าน Mama Mia ตอนไปกินมื้อเย็นกัน ฮ่า ฮ่าพลาด เรารู้ทันเอาผ้ากันเปื้อนเตรียมไว้ หยิบมาขว้างใส่หน้าเลย



ซุปเปอร์มาริโอ Peter ปรุงน้ำสลัดสุดพิเศษ



จานนี้อร่อย ง่าย น่ากิน คุณค่าอาหารสูง



ดูคุ้มเหมือนเด็กๆ รอกินอาหารที่เพื่อนทำ คุยนู่นนี่กัน







กินเสร็จ มานั่งล้อมวงคุยกัน หันกลับมา อ้าว หลับอร่อย พาไปนอนที่เตียงสบายกว่า

3 กันยายน
ตอนที่เรามา แม่ดูแลเราอย่างดี
ก่อนวันทีี่แม่จะไป..พวกเราจะช่วยกันดูแลแม่ให้เต็มที่....

ประโยคนี้ แมลงบอกกับแม่มดเอ๊กซ์ เมื่อวันก่อน
แม่บอกหน้าตาเฉยๆว่า "ขอบใจนะ"
แม่เราเข้าข่ายเซ็นแล้ว ..ไม่เชื่อลองดูรูปประกอบ..

เมื่อ วันพฤหัสที่ 1 ชายน้อยกับพี่หญิงใหญ่ พาแม่มาที่หัวหินแบบคราวก่อนอีก ได้หลายประโยชน์ มาเยี่ยมแมลงกับคุ้ม พาแม่มาหาหมอเพื่อประเมินผลจากชุดกายภาพบำบัดที่หมอสั่งให้ไปทำที่โรงพยาบาล น.ใกล้บ้านเราที่ปากเกร็ด พี่หญิงใหญ่มาลงฝังเข็มที่บ่าเพราะเล่นเฟซบุ๊คมาก วันที่ 2 ที่ห้องกายภาพบำบัดในโรงพยาบาลจึงแปรสภาพเป็น Mad house เพราะ Adam family ของเรา



คุณ หมอว่า ร่างกายผู้สูงอายุก็เหมือนตึกเก่า มีทรุด ถ้าให้ดีใช้ไม้เท้าช่วย ก็จะทำให้โครงสร้างไม่ต้องใช้งานหนัก ที่เป็นอย่างนี้ เพราะในอดีต ขยันไง ขยันหาตังค์มาเลี้ยงลูกลิงสี่ตัว ชูสองนิ้วไม่กลัวเพราะวันนี้มาคุยกับหมอและนวดสบาย คนนั่งหลังสุดคือผู้ช่วยคนใหม่ของแมลง มาทำงานได้ประมาณสิบวันแล้ว ไม่รู้จะได้สักแค่ไหน



คุ้ม ได้เพื่อนใหม่ คุณป้าเพิ่มจิตต์กับคุณลุงคู่ทุกข์คู่ยาก คุณลุงพาคุณป้ามาทำกายภาพบำบัด แม่ว่าคุณลุงคนนี้หน้าตาเหมือนคุ้มเหมือนพี่น้องกัน คุ้มชอบคุยกับคุณป้ามาก เพราะคุณป้าอารมณ์ดีตลอดเวลา ในรูปคุณป้าพาคุณลุงมารู้จักคุ้ม เพราะทุกครั้งที่เราเจอกัน คุณลุงจะนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รออยู่ข้างล่าง



บรรยากาศครึกครื้นมาก ไม่เหมือนโรงพยาบาลเลย คุ้มกับแม่มดเอ็กซ์เหมือนเด็กๆที่ผู้ปกครองพามาโรงเรียน หน้าตาเด๋อด๋า



คุณลุงกำลังบอกให้คุ้มสู้ ดูอย่างเขา ตอนนี้เดินปร๋อ ทั้งๆที่ตอนอยู่ที่เยอรมันหมอบอกว่า 80% ลงหลุมแน่นอน



คุ้ม ปั่นจักรยานเรียกกล้ามเนื้อ Dorothea นักปั่นตัวจริงคอยกำกับ แม่มดเอ๊กซ์พร้อมตะกร้าหมากไม่เคยห่างตัว พร้อมนายสนองพระโอษฐ์ เฝ้าไม่ห่าง บ่นหนาว น้องๆเอาผ้าห่มมาคลุม เหมือนยายเฒ่าแถวบ้านดงมะไฟ



ในขณะเดียวกันเพื่อนรัก Peter ก็ใช้เวลาตั้งแต่เข้ามาหลับอยู่หน้าห้องกายภาพบำบัดตลอดรายการ ทำตัวคล้ายๆยักษ์วัดแจ้ง

...เวลาดีๆที่ได้ใช้ร่วมกันเมื่อมีชีวิตแบบนี้ ทำให้พลังชีวิตเพิ่มขึ้นมาอีกหลายแกลลอน

6 กันยายน


เท้าบวมแก้ไขได้ด้วยการนวด....

คุ้ม มีปัญหาเรื่องเท้าข้างซ้ายบวมมาตลอด ตั้งแต่เข้าโรงพยาบาลเมื่อเดือนธันวาคม พยายามเอาเท้าวางสูงเหนือระดับหัวใจตามที่หมอแนะนำ ก็ไม่ได้ผล เอาเจลเย็นประคบ ก็ดีระยะหนึ่ง พอหยุดประคบเพราะเท้าเย็นมาก ก็บวมขึ้นมาอีก
..จน วันนึง น้องบิ๊กนักกายภาพบอกแมลงว่าให้นวดทุกวัน เลือดไหลเวียนไม่ดีีเพราะมีเนื้อเยื่อหรือน้ำใต้ผิวหนังมันเกาะกันแน่น เพราะเท้าซ้ายไม่ได้เคลื่อนไหวเป็นปกติ



แมลง นวดให้ได้เดือนนึง พบว่าเท้าไม่บวมเหมือนแต่ก่อน วิธีการนวดไม่เหมือนนวดไทย น้องบิ๊กเรียกว่านวดแบบสวีดิช ตอนนี้ มีผู้ช่วย แมลงลองหัดให้เขานวดดู จะได้ถ่ายรูปไว้ เผื่อใครจะเอาไปนวดให้คนที่เท้าบวมดูบ้าง



เรา จะใช้เบบี้ออยทา และเอานิ้วรูดจากปลายนิ้วเท้าไปหาหัวใจ ตอนที่เอานิ้วรูดลงไปบนผิวหนัง จะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่เคลื่อนไปตามรอยนิ้วของเรา ไม่ใช่กดๆแบบนวดไทยนะ รูดไปเรื่อยๆ เราจะเห็นว่าอะไรบางอย่างเคลื่อนที่ออกไป



รูด ไล่ไปตามขาขึ้น ให้เลือดไหลกลับไปที่หัวใจ ไม่ไปคั่งอยู่ที่เท้า แรกๆ คุ้มจะบอกว่าเจ็บ ก็นวดไปเบาๆ นวดไปเรื่อยๆ พอคลายก็ไม่เจ็บ ในที่สุดก็หายบวม



นวดวันละครั้งสองครั้งแล้วแต่จะมีเวลา นวดข้างละครึ่งชั่วโมง คุ้มนอนหลับสบาย กรนคร่อกๆตอนนวดคิดถึงแม่ อยากนวดให้แม่บ้าง แต่พออยู่กับแม่ทีไร มันเหนื่อยจนหลับก่อนสองทุ่มทุกที ทำให้โอกาสนวดให้แม่น้อยมากๆ



ตอน นวดก็ได้สังเกตกล้ามเนื้อและความสะอาดที่ขาไปด้วย ที่เห็นนี้ตอนแรกนึกว่าเป็นแผลที่เกิดจากการยกขึ้นยกลง ปรากฎว่าแพ้ฟองน้ำที่เครื่องกระตุ้นกล้ามเนื้อด้วยไฟฟ้า พอหยุดใช้แผลพวกนี้ก็ค่อยๆหายไป
ขาไม่ได้ใช้งานนานๆแบบนี้ เป็นแผล จะหายยาก ต้องคอยระวังเอาใจใส่ให้ดี...

8 กันยายน

http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=buginthegarden&month=07-2011&date=06&group=10&gblog=11

Create Date : 06 กรกฎาคม 2554
Last Update : 15 กันยายน 2554 20:39:29 น.

Additional information