คืบหน้าหลังผ่าโรคใบหน้ากระตุก 1

วันที่ 22 พฤษภาคม 2552
     เรามาโรงพยาบาลแต่เช้า เพื่อ admit เตรียมตัวก่อนผ่าตัด 1 วัน พยาบาลพาไป x-ray ปอด แล้วเข้าห้องพัก  มีพยาบาลมาเจาะเลือด ตรวจคลื่นหัวใจ  หลังจากนั้นเราก็ นอนเล่น  จนตอนเย็นคุณหมอมาพบ และตกลงกันว่า ถ้าพรุ่งนี้เปิดมาแยกไม่ได้ ก็จะไม่ฝืนทำเพราะจะอันตรายมาก คงต้องปิดกลับไป แล้วก้อ เจ็บตัวฟรี  แต่หมอจะพยายามอย่างดีที่สุด  เราก็ ได๋ค่ะ


วันที่ 23 พฤษภาคม 2552
     ใจเต้นตึ้ก ตั้ก  พยาบาลเอาน้ำยาสีแดงๆ มาให้อาบน้ำ สระผม แล้วให้เปลี่ยนชุดเตรียมเข้าห้องผ่าตัด  สักพักมีบุรุษพยาบาลเอาเตียงเข็นเข้ามา  เรากระโดดขึ้นเตียงอย่างทะมัดทะแมง  และนี่ก็เป็นท่าที่ดูแมนเป็นท่าสุดท้าย  เพราะหลังจากนั้นก้อ เหมือนอะไรน้า  เหมือนนกปีกหัก
ระหว่างทางที่เค้าเข็นเราไปห้องผ่าตัด เราปิดตาตลอด ไม่ลืมตาเลย ด้วยความกลัวจับขั้วหัวใจ  เค้าก็เข็นเรามาที่ห้องๆนึง เหมือนกับเป็นห้องที่เตรียมตัวก่อนผ่าตัด  ทำไมเตรียมหลายรอบจัง  มีพยาบาลมาเจาะเลือดอีกแล้ว  บอกว่าต้องจองเลือดไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน

     สักพักก็เข็นเราไปยังห้องผ่าตัด  เราก็ยังไม่ลืมตาอยู่ดี  ตอนนั้นขาเราสั่นมากเลย  สั่นเฉพาะขา ทั้งๆที่อากาศในห้องก็ไม่หนาวเท่าไหร่ สั่นแบบควบคุมไม่อยู่  หมอศรัณย์ยังไม่มา  แต่มีหมอผู้ช่วยเอาผ้ามาพันขาให้ พันซะแน่นเชียว  แต่ก็ช่วยได้เยอะ หายสั่นเลย

     ครู่หนึ่งได้ยินเสียงหมอศรัณย์เรียก  เราก็ยังคงปิดตาอยู่ หมอถามว่าข้างซ้ายใช่มั้ย  เรารีบตอบอย่างเสียงดังฟังชัดว่า ข้างซ้ายค่ะ  แล้วรู้สึกเหมือนหมอเอามือมาจับที่ผมข้างหู หลังจากนั้นเราก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย

     รู้สึกตัวอีกทีเหมือนมีคนมาเรียกชื่ออยู่ข้างๆ อ้อ คุณพยาบาลนั่นเอง  พอลืมตาปุ๊บ โอ้ พระเจ้า  ทำไมภาพมันถึงกลับหัวกลับหาง หมุนติ้วไปหมด  ตอนนั้นตกใจมาก คิดในใจว่าแย่แล้ว หมอผ่าโดนเส้นอะไรรึเปล่า ตายแล้ว ถ้าเป็นอย่างนี้ตลอดไปจะทำยังไงนี่  ตอนนั้นเรานอนอยู่ในห้อง ICN พูดง่ายๆ ก็คือ ห้องICU สำหรับคนผ่าสมองโดยเฉพาะ  พยาบาลให้เรานอนตะแคง 45 องศา มีสายอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด  รู้สึกปวดท้ายทอยเหมือนมีคนเอามือมาบีบ แต่แปลกตรงแผลกลับไม่รู้สึกเจ็บเลย  แล้วก็ อาเจียนตลอด อาเจียนจนไม่มีอะไรจะออกแล้ว  มารู้ทีหลังว่าอยู่ในห้องผ่าตัดเกือบ สี่ชั่วโมง ตอนแรกหมอบอกว่าไม่น่าเกิน สองชั่วโมง

     พบหน้าหมอครั้งแรก คุณหมอส่ายหน้า บอกว่า ยากกว่าที่คิดไว้เยอะ เส้นเลือดเส้นใหญ่ และยังมีเส้นเล็กถูกเบียดตรงกลางเป็นแซนด์วิช (แหม พูดซะน่ากินเชียว อิอิ)  คืนนั้นก็นอนที่ห้อง ICN นี่แหละ หลับๆ ตื่นๆ พร้อมกับอาเจียนตลอด  บ้านก็หมุนติ้วๆ หลับตาลูกกะตายังหมุนเลย  เห็นพยาบาลมาเปิดตาดู บอกว่าลูกกะตาดำ หมุนติ้ว เหมือนน้ำกลิ้งบนใบบอนเลย  โอ้โห น่ากลัวจริงๆ
แล้วนะ มีผู้ป่วยอีกคนเป็นผู้หญิง เส้นโลหิตในสมองแตก มาผ่าแล้วก็พักที่ห้องนี้แหละ  เค้าร้องทั้งคืนเลย ร้องเสียงดังน่ากลัวมากๆ แบบเค้าไอด้วย เวลาไอก็จะกระเทือนแผลน่ะ  เรานี่ก็นับว่ายังโชคดี เพราะปรกติเป็นภูมิแพ้ จามตลอด  แต่พอผ่าเสร็จ จมูกแห้ง ไม่มีน้ำมูก  ไม่จามเลย  ถ้าจามสงสัยตายแหงๆ

     เราอยู่ห้อง ICN 2 วัน กับอีก 1 คืน พอวันอาทิตย์ที่ 24 พฤษภาคม คุณหมอก็เข้ามาตรวจดูอาการ แล้วบอกว่าหน้าเราเริ่มตก  แต่ตอนนั้นเรายังมึนกับอาการบ้านหมุนอยู่  เลยไม่ได้กังวลเรื่องหน้า  แล้วหมอก็ให้ย้ายไปอยู่ห้องพิเศษ เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย  อาการปวดหัว บ้านหมุน อาเจียน ยังอยู่ครบ  กินอะไรไม่ได้เลย กินแต่ยา แล้วก็ให้น้ำเกลือ

 


 

 

Additional information